Dziś fotografie z dwóch miejsc znajdujących się na wschodnim wybrzeżu Jawy. Przedstawiają one ludzi pracujących przy wydobyciu, tradycyjnymi metodami, ropy naftowej i siarki.

Część I. Ropa naftowa wydobywana jest na dużą skalę w Bojonegoro od 2005 roku mimo, że 210 znajdujących się tam studni pamięta jeszcze czasy kolonialne. Dziennie pozyskuje się 170 000 baryłek ropy, która przetwarzana w tradycyjny sposób sprzedawana jest później w większych miastach regionu.
Część II. Kompleks wulkaniczny Ijen wznosi się na wysokość 2799 m n.p.m. z kraterami głębokimi na blisko 200 metrów. Jednym z głównych źródeł utrzymania w regionie jest pozyskiwanie siarki ze zboczy wulkanicznych. Mężczyźni pracujący w siarkowych oparach odrywają bloki surowca i transportują go w koszach na szczyt wulkanu. Kosze te ważą ok. 80 kilogramów i po trzech kursach z dna na szczyt wulkanu można zarobić dziennie do 11 USD.
Praca w obu środowiskach jest bardzo ciężka i odbija się na zdrowiu osób zatrudnionych przy wydobyciu, ale stanowi zazwyczaj jedyne źródło utrzymania w regionie.  (29 fotografii)

1. INDONEZJA, Bojonegoro: Pracownik nadzorujący studnię z ropą naftową. (Foto:Ulet Ifansasti/Getty Images)

Zazwyczaj wczesną jesienią w Afganistanie rozpoczyna się sezon produkcji cegieł i trwa on przez 8 miesięcy. Cegły wyrabia się metodą tradycyjną, formując je z gliny i błota. Wysuszoną cegłę układa się ręcznie w stosy wewnątrz pieca kręgowego. Cegły pozostaną tu przez cały czas wypału, a po wystygnięciu zostaną wyciągnięte. Jeden cykl wypalenia trwa 6 do 7 dni i przez 24 godziny na dobę, w piecach spala się 30 do 50 ton drewna. Dziennie, za 8 – 10 godzin pracy przy wyrobie cegieł, można zarobić ok. 1,50 USD.
Tak wytworzony produkt wykorzystywany jest gównie do rekonstrukcji budynków w stolicy kraju. Produkcja cegieł jest jedną z niewielu prężnych gałęzi gospodarki osłabionej przez ponad dwie dekady wojen. (28 fotografii)

1. AFGANISTAN, Kabul: Pracownik fabryki rozładowujący cegły z przyczep. AFP PHOTO/SHAH Marai